Βαθμολογήστε το άρθρο

Μη βιαστείτε να πείτε ότι το Walkman έχει αποσυρθεί από την ίδια τη Sony το 2010. Αυτό όντως είναι αλήθεια, αλλά η ιδέα που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που ακούμε μουσική κάθε μέρα συνεχίζει. Και πριν λίγες μέρες έκλεισε τα 40! Όλα ξεκίνησαν το 1979 όταν ο συνιδρυτής της Sony, Masaru Ibuka, ζήτησε από τους μηχανικούς ένα personal stereo για να ακούει μουσική στις μετακινήσεις του. Και από τότε έχουμε το Walkman.

Αναμφίβολα υπήρξε το απόλυτο icon για μια δεκαετία αλλά και φετίχ για μια ολόκληρη γενιά. Για τις σημερινές γενιές είναι σχετικά δύσκολο να αντιληφθούν την επανάσταση που έφερε. Όχι δεν ήταν σμίκρυνση της τεχνολογίας, τέτοιες έχει κάνει άπειρες η Sony και άλλες πρωτοπόρες εταιρίες. Κυρίως ήταν επανάσταση στην κοινωνική μας συμπεριφορά, να μπορείς να απομονώνεσαι όντας μέρος ενός συνόλου. Να μην χρειάζεται να ακούς τα πάντα γύρω σου… Βλέπετε ότι η φύση για λόγους ασφάλειας έχει προνοήσει για τη συνεχή λειτουργία ακοής κι όσφρησης. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τις υπόλοιπες αισθήσεις , αν θέλουμε κλείνουμε τα μάτια μας, το στόμα μας. Με την έλευση του Walkman για πρώτη φορά θα επιλέγαμε τι θέλουμε να ακούσουμε και κυρίως τι να μην ακούσουμε!

Η αρχική συσκευή φυσικά αναπαρήγαγε ήχο από τις λατρεμένες κασέτες. Τη βάζαμε στης θήκη του player, ακούγαμε την πρώτη πλευρά και σε 22, 30, 45 ή 60 λεπτά τη γυρίζαμε ανάποδα για να ακούσουμε τη δεύτερη πλευρά. Δεν θέλω να ξέρω τι σκέφτεται όποιος κάτω των 30 διαβάζει αυτό το κείμενο… Εντάξει, για να είμαστε ειλικρινείς, το 1982 η Sony παρουσίασε συσκευές με auto-reverse. Μην ψαρώνετε, δεν άνοιγε μόνο του το καπάκι και γύριζε την κασέτα στον αέρα, εσωτερικά γινόταν η δουλειά με δύο κεφαλές ανάγνωσης.

Walkman

Και δεν είχε να πας στο επόμενο τραγούδι. Έπρεπε να το ακούσεις ολόκληρο ή να το προχωρήσεις λίγο πιο γρήγορα. Κι αν ήθελες να το ξανακούσεις έπρεπε να τυλιχτεί η ταινία της κασέτας προς τα πίσω. Αν το έκανε το ίδιο το Walkman στοίχιζε σε μπαταρία. Όλοι όμως ήξεραν το κόλπο με το στυλό, ρωτήστε έναν πιο ηλικιωμένο.

Αργότερα το Walkman έγινε σχετικά αδιάβροχο για να συνοδέψει τις αθλητικές μας δραστηριότητες μαζί με ειδικές υποδοχές και ζώνες καθώς και υποτυπώδες αντικραδασμικό σύστημα.

Και ξαφνικά η Sony πρόσθεσε ένα διακριτικό κόκκινο κουμπάκι στο Walkman, REC. Ναι, σωστά μαντέψατε, δυνατότητα εγγραφής. Μόνο που κανείς δεν φανταζόταν τότε τη δεύτερη επανάσταση που θα ακολουθούσε. Ηχογράφηση ομιλίας, συνέντευξης, τραγουδιού…τότε δεν είχαμε GDPR. Περιμέναμε με τις ώρες έχοντας το δάκτυλο πάνω στο REC μέχρι να παίξει το αγαπηνένο μας τραγούδι στο ραδιόφωνο. Και για τους πιο τολμηρούς που κατάφερναν να «περάσουν» το μηχάνημα, ηχογράφηση συναυλίας! Ναι, bootleg κασέτες από χέρι σε χέρι. Με την αρχική έννοια του όρου bootleg. Και mixtapes, εμπνευσμένα κι αφιερωμένα. Ήθελε πολύ προσεγμένη επιλογή των κομματιών και της σειράς, γιατί δεν είχε undo… Και όσοι είχαν και εικαστικές δεξιότητες, ζωγράφιζαν την καρτέλα της κασέτας πριν τη δωρίσουν. Mιξ και ταινία (της κασέτας). Τώρα ξέρετε από πού προέρχεται ο όρος mixtape.

Όταν η κασέτα ξεπεράστηκε ως μέσον αποθήκευσης μουσικής, το Walkman έγινε Discman για να αναπαράγει CD.

Walkman

Kαι λίγο αργότερα MiniDisc, τη φοβερή προσπάθεια της Sony για το διάδοχο της κασέτας, που αν δεν είχε μονοπωλιακές τακτικές θα συνέχιζε μέχρι σήμερα το format. Όλες οι δυνατότητες της κασέτας αλλά με ψηφιακή ποιότητα ήχου. Ηχογράφηση, edit, όλα σε μια μικρή συσκευή που χωρούσε στην τσέπη.

Walkman

Και εν συνεχεία το logo πέρασε σε κάποια κινητά της Sony που ήταν εξοπλισμένα με καλύτερο ήχο. Και σε κάποια MP3 players. Σαφής εκμετάλλευση ενός αναγνωρίσιμου logo χωρίς όμως να φέρει κάτι επαναστατικό σε σχέση με το παρελθόν.

Walkman

Σήμερα δεν νοείται συσκευή χωρίς θύρα ακουστικών, έστω και Bluetooth ακουστικά. Κατά κύριο λόγο τα κινητά τηλέφωνα αλλά και συσκευές αναπαραγωγής MP3 όπως τα iPod. Θεωρούμε αυτονόητο να έχουμε το σύγχρονο Walkman μαζί μας στα μέσα μεταφοράς, στην άθληση ή στην παραλία. Η μεγαλύτερη επανάσταση στην κατανάλωση μουσικής μάλλον θα μας συντροφεύει για πάρα πολλά χρόνια ακόμα.

Χρόνια πολλά Walkman, σε ευχαριστούμε Masaru Ibuka!